Wzorzec rasy

CHARAKTERYSTYKA PRAWIDŁOWEGO WYGLĄDU TOSAINU (Standard rasy na podstawie Międzynarodowej Federacji Kynologicznej)

Czaszka
- szeroka, obszerna.
Oczy - raczej małe, ciemno brązowe o dostojnym wyrazie.
Nos - duży, czarny.
Pysk - dość długi, prosty most nosowy.
Szczęki - górne i dolne szczęki silne.
Zęby - silne i bardzo ostre.
Klatka piersiowa - szeroka i głęboka.
Żebra -  umiarkowanie wygięte.
Uszy - dość małe, cienkie, osadzone wysoko, zwisające blisko policzków.
Kark - umięśniony z fałdami skóry.
Ogon - gruby od góry zwężający się ku dołowi.
Brzuch - dobrze zarysowany.
Sierść - krótka, gęsta.
Mięśnie - bardzo dobrze umięśniony.
Łapy - poduszki grube i elastyczne.
Pazury -  twarde, raczej czarnego koloru.
Rozmiar - minimalna wysokość: samica - 55cm; samiec - 60 cm.

Japońska Tosa to silny i umięśniony pies o lojalnym i opiekuńczym usposobieniu. Jest doskonałym psem stróżującym oraz dobrym (jak na swoje gabaryty) atletą. Te cechy charakteru, które czynią Tosę świetnym psem bojowym sprawiają, że jest on również bardzo dobrym psem pracującym i świetnie broni "swojego"



Wygląd zewnętrzny

  Ponieważ Tosa to mastiff nie powinien być drobnej budowy. Na jego dużej, szerokiej głowie znajdują się liczne fałdy skóry, które staja się bardziej wydatne gdy pies jest czymś zaciekawiony bądź zaniepokojony.
  Jak bywa u większości ras głowa samicy nie jest tak duża jak głowa psa dlatego też odróżnienie płci nie powinno stanowić problemu.
  Tosa posiada bardzo silne szczęki z zębami ostrymi jak nóż. W ciemnych oczach (czasem jaśniejsze w wieku szczenięcym) możemy zauważyć wyraz dostojeństwa i lojalności. Ciemne obwódki wokół oczu zapobiegają dostawaniu się promieni słonecznych do oczu psa.
  Ze względu na zwisające, grube, czarne wargi Tosa za młodu jest często mylona z psem gończym (rasa gończą) lecz gdy osiąga dorosłość nikt nie powinien popełniać tego błędu. Pysk Tosa może być w tym samym kolorze co reszta umaszczenia lub może być czarny jak nos. Uszy mają kształt litery "v" i opadają luźno przy policzkach. Sierść na uszach jest najdelikatniejsza. Inną cechą, wyglądu zewnętrznego wyróżniająca tą rasę z pośród innych jest podgardle. I znów samce mają je bardziej wydatne niż samice. Bardziej przypomina ono podgardle doga de bordeoux niż mastiffa neapolitańskiego, Sierść jest gęsta i krótka o wielu stopniach szorstkości. Może mieć wiele odcieni rudości, brązu aż do czarnego.


ODSTĘPSTWA OD IDEALNEJ SYLWETKI

Zbyt długie ciało, zbyt nisko osadzone na łapach, słaby tył.

Przednie ramiona zbyt wysunięte ku górze, zbyt wysoki w kłębie, zbyt prosta sylwetka.

Łapy źle wyprofilowane na zewnątrz, ramiona przednie zbyt wysoko, tył zbytnio podniesiony.
   
Nisko na nogach, zbyt mało zarysowana dolna linia ciała.


Zdjęcia pochodzą z książki "A Kennel Club Book - Japanese Tosa"

Chcesz być na bierząco ze wszytkimi aktualnościami?
Koniecznie polub Nasz Oficjialny Fan page na Facebook
Znajdziesz tam wiele zdjęć Naszych Tosiaków. Zapowiedzi kolejnych miotów i wiele innych.